ศิลปะ คำนี้ส่วนใหญ่บุคคลทั่วไป จะเข้าใจหรือรู้สึกถึงความหมายคล้าย ๆ กัน คือความงาม เป็นอะไรที่ดูดี สูงส่งและเข้าใจยาก
แต่หากลืมนึกถึง ถึงความเรียบง่ายโดยแท้จริงแล้วนั้น ในชีวิตประจำวัน การกระทำเป็นการเฟ้นหาอะไรก็แล้วแต่ มนุษย์จะมีพื้นฐาน
และจิตใต้สำนึกการเลือกคัดสรรสิ่งต่าง ๆ นั้น อยู่ภายใต้จิตสำนึกอยู่แล้วนั่นคือศิลปะ คือความงาม หรืออาจจะเรียกได้ว่าเป็น รสนิยมและรสนิยมนี้เองที่ทำให้เราเข้าใจความต้องการของตนเองในสิ่งต่าง ๆ มากมาย ว่าอะไรเราชอบ อะไรเหมาะกับเรา อะไรตอบสนองแล้วมีผลต่อจิตใจโดยส่วนตัวของเรา ไม่ว่าเราจะบริโภค อุปโภค มนุษย์ย่อมจะมองถึงความงาม หน้าตา สี องค์ประกอบต่าง ๆ ที่มา
ประวัติศาสตร์ของสิ่งนั้นเสมอ ๆ นั้นคือ ศิลปะที่มีในชีวิตจิตใจอยู่ในกระบวนการดำเนินชีวิตประจำวันนั่นเอง

ผู้คนในสังคม มิได้ออกห่างจากศิลปะแม้แต่น้อย ศิลปะอยู่ในทุกห้วงขณะของการดำเนินชีวิต แต่โดยส่วนใหญ่แล้วเข้าใจและคิดกันว่า ศิลปะต้องอยู่ในพิพิธภัณฑ์ ในห้องแสดงผลงานศิลปะเท่านั้น ผลงานศิลปะต้องเป็นเรื่องของพุทธิปัญญาที่สูงส่ง เข้าใจยาก เป็นประโยคที่มิอาจแปลความหมายได้โดยง่าย แต่จริงแล้วดังที่กล่าวมาเบื้องต้น ศิลปะมิได้แบ่งระดับการศึกษา ฐานะ ระดับสถานภาพทางสังคม อาชีพ ฯลฯ ในการที่จะเข้าใจในศิลปะเลย และในประเพณีวัฒนธรรมสังคมต่าง ๆ ฉะนั้น ศิลปะในขั้นนี้ จึงมิจำเป็นเลยที่ต้องหาคำตอบ หาความหมายใด ๆ ทั้งสิ้น หากแต่มีในความพึงพอใจ และจิตใต้สำนึกของตนเป็นที่ตั้ง ในการเลือกรับ ไม่รับ สนใจหรือไม่สนใจในสิ่งนั้น ๆ

ซึ่งในความชอบความสนใจก็ขึ้นอยู่กับ ประสบการณ์ ทัศนคติ “ ศิลปะ ” เป็นเรื่องของรสนิยม สุนทรียภาพ สุนทรียศาสตร์ คือความเข้าใจถึงความงาม คือความเข้าใจในสัจจธรรมในสรรพสิ่ง ความเป็นไปทั้งสิ่งมีชีวิตและไม่มีชีวิต การมองเห็นและมองอย่างพินิจ พิจารณา วิเคราะห์ถึงแก่นแท้ในสรรพสิ่ง เพื่อการดำเนินไปและมีชีวิตจิตวิญญาณที่เปิดโล่งสู่แสงสว่างแห่งความสุข สำหรับความหมายของศิลปะ ของผู้ที่เป็นศิลปินในแขนงต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นจิตรกร ประติมากร มัณฑนากร นักร้อง นักแสดง ฯลฯ จำเป็นอย่างยิ่งที่จักต้องทำความ
เข้าใจในสุนทรียศาสตร์ ศาสนา พุทธิปัญญา ปรัชญา อันละเอียดลึกซึ้ง สอนให้มองถึงความไม่เที่ยงในอินทรียธาตุ มองอย่างปล่อยวาง มองให้เป็นความงาม ทั้งสิ่งที่เบิกบานและเน่าสลาย มีเกิดถึงดับ มีดับถึงเกิด วนเวียนอยู่เช่นนี้ตลอดไป ฉะนั้น หากผู้ที่ทำงานศิลปะเข้าใจแก่นแท้อันนี้แล้ว ย่อมจะเป็นสิ่งสูงค่ายิ่งต่อจิตใจ สติปัญญา นำมาซึ่งความบริสุทธิ์ ผุดผ่อง เห็นมิติที่ล้ำค่า เรียบง่าย เห็นสารอันพึงประสงค์ เมื่อนั้นแล้วการทำงานศิลปะของศิลปินในแขนงต่าง ๆ จะเป็นผลงานอันก่อให้เกิดความซาบซึ้งแก่บุคคลทั่วไปได้อย่างมิ
เสื่อมคลายในดวงวิญญาณ หากแต่ศิลปินผู้ทำงานศิลปะ กระทำผลงานที่ตนเรียกว่า งานศิลปะชิ้นนั้น ๆ โดยขาดพื้นฐานทางสุนทรียศาสตร์ ไร้ซึ่งจิตใจอันบริสุทธิ์ ในการสร้างสรรค์ ก็คงจะเรียกว่าเป็นผลงานศิลปะที่ดีมิได้ ดังนั้น ผลงานศิลปะที่ดีจึงจำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องสร้างสรรค์จากหัวใจอันบริสุทธิ์ เป็นความต้องการโหยหาจากเบื้องลึกในวิญญาณสำแดงผ่านสื่อแขนงต่าง ๆ อันเป็นที่ประจักษ์
ผลงานศิลปะชิ้นนั้นจะทรงคุณค่า เปี่ยมล้นด้วยอรรถรส รำลึก และสำนึกถึงความงาม ความดี ความจริง อมตะดั่งเพชรบนยอดปราสาท
สีทอง อันสูงสง่าคงทนสืบไป